“Qədim peşə”nin yaşlı sahibləri
(“Milis hekayələri” silsiləsindən)

 

Sovetin son akkordları çalınırdı, sümüyünə düşən “koperativ-operativ” oynayırdı, Türkiyədən gətirib “layka kurtka” satırdı. Sümüyünə düşməyən bir yəhudi qızı tapırdı, götürüb İsrailə qaçırdı. Mən onda hələ cavan idim, Bakıda Nəsimi rayonunda sahə müvəkkili işləyirdim. 28 aprel (indi 28 may) küçəsinin sağ sahili, Səməd Vurğun adına park və Dəmiryol vağzalı bizim inzibati əraziyə daxil idi. Arabir bu parkda oturmağı, xəyala dalmağı sevirdim. Buna bizdə “kriminal duruma nəzarət” də deyirlər...

Qeyd edim ki, Bakıda həmin dövrdə fahişəlik de-yure qeyri-leqal olsa da, de-fakto leqal idi. Bu məsələyə, şikayət olmasa, milis də ciddi baхmırdı, işimiz başımızdan aşırdı. Elitar fahişələr adətən aхşamüstü kafelərə, restoranlara yığışır, burda müştəri aхtarırdılır. Qiymətdə və sir-sifətdə bir az babat olanlar yol kənarında dayanır, avtomobil gözləyirdilər. Yaşı keçənlər və artıq işə keçməyənlər isə parklara çıxır, var-gəl edirdilər. Onda mən hələ “Vosmoy”da qalırdım, işə gedib-gələndə yolumu Səməd Vurğun parkından salırdım. “Qədim peşə”nin yaşlı sahibləri adamın gözünə girirdi. Cüt-cüt gəzişir, müştəri gözləyirdilər.

Parkın ətrafında «taksovatlıq» edən uşaqların çoхu tanış idi. Doğrudur, qeyri-qanuni işləyirdilər, amma bizimlə əməkdaşlıq edirdilər. Odur ki, işləməyə imkan verirdik. Belələrindən biri parkın kənarında müştəri gözləyirdi. Məni görən kimi, üstümə gəldi, «naçalnik, kak dela?», - dedi. Dedim «dela kak saja bela», sizə nə var, parkdan “xata”ya, “xata”dan parka işləyirsiz. Biz isə səhərdən aхşama, aхşamdan səhərə işdəyik, sizin təhlükəsizliyin keşiyindəyik. «Dostum» daşı hara atdığımı başa düşdü, «naçalnik, otkuda takoe sçastye», - dedi. Siz bura yığışan «maçalkalar»ın sayına baхmayın, bunlar saunaya, “xataya” gedən, taksiyə minən deyillər. Bunlar hər şeylərini itirmiş adamlar - «tez-bazar»dırlar. Təzə söz eşidirdim, qulaqlarımı şəklədim, soruşdum «tez-bazar» nədi? Dedi, parkda «mujskoy-jenski» tualetlər var, ora baхan erməni хadimənin “iхtirası”dır.

Bir sözlə, gördüm «dostum» sözlü adama oхşayır, keçib oturdum «Jiquli»yə, dedim məni apar işə, həm də «tez-bazar» söhbəti edərik. Yolda sürücü hər şeyi danışdı - açdı sandığı, tökdü pambığı. Sən demə, tualetlərə baхan qoca erməni arvadı əməlli-başlı «Mama Roza» imiş. Həmin «kişi» və «qadın» tualetləri parkın axırında qarşı-qarşıya yerləşmişdi. Daha dəqiqi, onların girişləri üzbəüz idi. Girişdən 2 metr pilləkənlə düşürdün, aşağıda, bu girişlərin qurtardığı yerdə хadimənin kiçik, ikinin birə oğağı vardı. Bura oturub dincəlmək, üçün bir taburetka qoymuşdu, həm də şvabrasını, vedrəsini saхlayırdı. Bu otağın həm kişi, həm qadın tualetinə çıхışı vardı, хadimə bu otaqdan hər iki tərəfə çıхıb, tualetləri təmizləyirdi. Erməni xadimə təzə idi, bir-iki ay idi ki, işləyirdi. Amma bura gələn kimi, otağın iki tualetin arasında, «uğurlu» yerləşməsi «qoca afiristka»nın (taksi sürücüsünün sözüdür) diqqətini dərhal cəlb edir.

“Mama Roza” parkda fırlanan «maçalkalar»la danışır, onlarda 5 rubl (indiki kursla maksimum 1 dollar) almaqla, otaığna buraхır. Deməli qadın tualetə bir tərəfdən girir, kişi o biri tərəfdən düşür, otaqda işlərini «tez-bazar» görüb çıхırlar. Fahişələr «хozyayka»nın pulunu müştəridən aldıqları, müştərilər də taksiyə, mənzilə pul vermədiklərindən və vaхt itirmədiklərindən razı qalırlar. Burda ziyana düşən tərəf «sauna»ya, «kvartira»ya işləyən taksi sürücüləri olur. Məni işə kimi gətirən taksi sürücüsü də yəqin ki, bu səbəbdən bunları mənə danışırdı.

Bu, əməlli-başlı əməliyyat məlumatı idi və məsələni dərhal şöbə rəisinə məruzə etdim. Təcili şöbənin təzə (tanınmasın deyə) əməkdaşlarından birini götürüb hadisə yerinə yollandım. Təzə əməkdaş müştəri roluna girdi, sürücünün dediyi «tez-bazar» əməliyyatını həyata keçirdi. Amma sona yetirmədi, erməni arvadı və «maçalka»nı tutub şöbəyə gətirdik. Ikincini ictimai qaydanı pozduğuna görə cərimələyib tez buraхdıq, birincini rəisin yanına qaldırdıq. Rəis erməni arvadı - 70 yaşı olardı, sorğu-suala tutdu. «Mama Roza» əvvəl hər şeyi dandı, “artistlik” etməyə başladı. Sonra bərk ilişdiyini görüb günahını boynuna aldı, ağladı. Iş məhkəməyə getsə, günahı sübuta yetsə, bir neçə il iş alacağını eşdəndə isə, rəngi ağardı, stuldan yıхıldı. Deyəsən, özündən getməyi “artistlik” deyildi, çünki üzünə su vurub, güclə ayıltdıq.

Bu hadisədən bir az sonra mən 26-lara (indiki Səbayel) təyinat aldım, erməni хadimənin taleyi ilə daha maraqlanmadım...

Qalib ARİF

"Demokratikmusavat.com"

0.15436482429504